Να ένας άνθρωπος που βιώνει κάποια απογοήτευση. Ένας φίλος του αποδεικνύεται σκάρτος, ή ένας γείτονας αποδεικνύεται αδιάφορος. Έτσι, ο άνθρωπος αυτός αποφασίζει από εδώ και στο εξής (μέσω της αυθυποβολής) πως όλοι οι άνθρωποι είναι αναξιόπιστοι και όλοι οι γείτονες ακατάδεκτοι. Αυτές οι σκέψεις ριζώνουν τόσο βαθιά στον υποσυνείδητο νου, που χρωματίζουν το σύνολο της στάσης του προς τους άλλους. Ας γυρίσουμε τώρα σε όσα είπαμε στο Δεύτερο Μάθημα, σχετικά με τις κυρίαρχες σκέψεις που έλκουν τους ανθρώπους με παρόμοιες σκέψεις.
Να και ένας άλλος άνθρωπος με φτωχούς γονείς. Από την πρώτη μέρα που θυμάται τον εαυτό του βλέπει συνεχώς τα σημάδια της φτώχειας. Ακούει συνέχεια να μιλάνε για φτώχεια.
Ένιωσε το παγωμένο χέρι της φτώχειας στους ώμους του και τον επηρέασε τόσο, που το φυτεύει στον νου του σαν κατάρα στην οποία οφείλει να υποκύψει. Εντελώς υποσυνείδητα επιτρέπει στον εαυτό του να ασπαστεί την πεποίθηση «εάν είσαι φτωχός, μένεις για πάντα φτωχός», ώσπου γίνεται η κυρίαρχη σκέψη στον νου του. Μοιάζει με άλογο που έχει υποταχτεί τόσο, ώσπου ξεχνάει ότι έχει τη δύναμη να αποτινάξει τα δεσμά του. Η αυθυποβολή τον ξαποστέλνει γρήγορα στη γαλαρία της ζωής. Τελικά γίνεται λιπόψυχος. Η φιλοδοξία χάνεται. Οι ευκαιρίες δεν του τυχαίνουν πια ή, και αν τύχουν, δεν έχει τη δύναμη να τις διακρίνει. Αποδέχτηκε το ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ του!
Είναι καλά αποδεδειγμένο ότι οι νοητικές ικανότητες, σαν τα μέλη του σώματος, ατροφούν και μαραίνονται εάν δεν χρησιμοποιούνται. Η αυτοπεποίθηση δεν αποτελεί εξαίρεση. Αναπτύσσεται όταν χρησιμοποιείται, αλλά εξαφανίζεται εάν δεν χρησιμοποιείται.
Είναι καλά αποδεδειγμένο ότι οι νοητικές ικανότητες, σαν τα μέλη του σώματος, ατροφούν και μαραίνονται εάν δεν χρησιμοποιούνται. Η αυτοπεποίθηση δεν αποτελεί εξαίρεση. Αναπτύσσεται όταν χρησιμοποιείται, αλλά εξαφανίζεται εάν δεν χρησιμοποιείται.
(Απόσπασμα από το βιβλίο Ο Νόμος της Επιτυχίας)